Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
30 kwietnia 2017
poprzedni miesiąc następny miesiąc
pn wt śr czw pt so nd
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
imieniny
Balladyny, Lilli, Mariana
Znajdujesz się w: Strona główna Honorowi Obywatele Radzymina

Honorowi Obywatele Radzymina

 

Marszałek Edward Śmigły-Rydz

 - ra_20091007_smigly_01.jpg

Urodził się 11 III 1886 w Brzeżanach w woj. tarnopolskim. Tam też w 1905 ukończył gimnazjum filologiczne. Maturę złożył w Krakowie w gimnazjum św. Anny, w tym samym roku. W latach 1905 - 1908 kształcił się w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Podjął również studia na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1907 rozpoczął działalność niepodległościową w Towarzystwie Demokratycznym w Brzeżanach. W 1912 ukończył szkołę oficerską Związku Walki Czynnej (wstąpił do niego w 1908), był komendantem Związku Strzeleckiego (należał do niego od 1910) w Krakowie, a w 1913 objął komendę Związku Okręgu Lwów. W VIII 1914 został wyreklamowany z armii austriackiej przez przedstawicieli obozu niepodległościowego. Wstąpił do Legionów Polskich (1 VIII 1914), gdzie objął dowództwo III batalionu (13 VIII 1914), a następnie 1 pp Leg. (18 XII 1914). Od IX 1915 był zastępcą komendanta I Brygady. Brał udział w większości bitew stoczonych przez Legiony Polskie.

Po kryzysie przysięgowym został komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej (VII 1917). W X 1918 premier rządu Rady Regencyjnej, Józef Świeżyński, zaproponował mu na czas nieobecności Józefa Piłsudskiego tekę ministra wojny. Propozycji tej nie przyjął. 1 XI 1918 wyznaczył mobilizację POW i likwidację okupacji austriackiej. W Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej został "komendantem naczelnym wszystkich wojsk polskich" i w zastępstwie Piłsudskiego ministrem spraw wojskowych. 10 XI 1918 nakazał oddziałom POW przystąpić do rozpoczętej już akcji rozbrajania żołnierzy niemieckich. Po powrocie Piłsudskiego podporządkował mu Tymczasowy Rząd Ludowy Republiki Polskiej, który 1 XI 1918 mianował go generałem brygady. Piłsudski tego awansu nie zatwierdził. Szlify generalskie, tym razem nadane przez Piłsudskiego, otrzymał 21 XI t.r. Kilka wcześniej (16 XI) został dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a 7 XII dowódcą Okręgu Generalnego Warszawa. 1 II 1919 objął dowództwo grupy "Kowel", następnie 1 DP Leg., na czele której zdobył Wilno (IV 1919). 30 XII został dowódcą działającej na Łotwie GO "Zima". W czasie wyprawy na Kijów początkowo dowodził GO w składzie 3 Armii, a następnie 3 Armią, z którą zdobył Kijów. W czasie walk odwrotowych dowodził Frontem Południowo-Wschodnim i Środkowym. Podczas polskiej ofensywy z nad Wieprza kierował uderzeniem na tyły i skrzydła Armii Czerwonej. 18 VIII 1920 objął dowództwo nowo sformowanej armii, którą następnie dowodził do 1922. 9 V 1921 mianowany został inspektorem armii Inspektoratu Armii nr I w Wilnie. W latach 1922 - 1926 prowadził prace nad pokojową organizacją wojska i jego szkoleniem.

W V 1926 poparł Piłsudskiego i wysłał mu na pomoc część garnizonu wileńskiego. W X 1926 został przeniesiony do Warszawy na stanowisko inspektora armii w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Po śmierci Piłsudskiego mianowany został Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Podjął prace nad 6-letnim planem modernizacji i rozbudowy sił zbrojnych. Na mocy okólnika z 13 VII 1936 wydanym przez premiera Felicjana Sławoja-Składkowskiego (a z polecenia prezydenta Ignacego Mościckiego), uznany został za "pierwszą osobę" po Prezydencie RP. 6 IX t.r. podpisał porozumienie, na mocy którego Polska otrzymała pożyczkę zbrojeniową w wysokości 2,6 mld franków francuskich. Inspirował powstanie Obozu Zjednoczenia Narodowego. 1 IX 1939 objął stanowisko Naczelnego Wodza i został mianowany przez prezydenta Mościckiego jego zastępcą.Dzień po Agresji ZSRR na Polskę przekroczył wraz ze Sztabem Naczelnego Wodza granicę Rumunii, gdzie został internowany. W 1940 wrócił potajemnie do okupowanej Polski, gdzie przebywał w konspiracji do swojej śmierci w 1941.

11 listopada 1938 roku delegacja miasta Radzymina wręczyła dyplom Honorowego Obywatela Miasta Radzymina marszałkowi Edwardowi Rydzowi-Śmigłemu.

 - ra_20091007_smigly_02.jpg
Delegacja miasta Radzymina u marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego
Uroczystość wręczenia dyplomu Honorowego Obywatela miasta Radzymina
marszałkowi Edwardowi Rydzowi-Śmigłemu

Zdjęcie źródło: Narodowe Archiwum Cyfrowe

***

Papież Jan Paweł II

 - ra_25042006_hor_01.png

Jan Paweł II (Karol Wojtyła) urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach. Od śmierci matki w 1929 wychowuje go ojciec - emerytowany oficer, "dżentelmen starej daty". Karol, nazywany Lolkiem, jest najlepszym uczniem w mieście, sportowcem i aktorem amatorem.
Po przenosinach do Krakowa rozpoczyna studia na polonistyce na Uniwersytecie Jagiellońskim; przerywa je wybuch wojny. Jest aktorem tajnego Teatru Rapsodycznego, pracuje jako robotnik w kamieniołomie i fabryce chemicznej. W latach 1942-45 jako seminarzysta uczestniczy w tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ.
1 listopada 1946 r. otrzymuje święcenia kapłańskie od arcybiskupa Adama Sapiehy. Studiuje teologię w Rzymie, a po powrocie do kraju zostaje wikariuszem w Niegowici i w Krakowie, potem prefektem i duszpasterzem akademickim. W 1948 r. otrzymuje stopień doktora, w 1953 habilituje się. W 1954 r., po zlikwidowaniu Wydziału Teologicznego UJ, rozpoczyna wykłady z etyki filozoficznej na KUL-u. W 1958 r. Karol Wojtyła zostaje krakowskim biskupem pomocniczym, a w 1964 - arcybiskupem. Uczestniczy w soborze watykańskim II (1962-65). W 1967 r. otrzymuje nominację kardynalską.
16 października 1978 r. Karol Wojtyła zostaje wybrany na papieża (po raz pierwszy od 456 lat nie zostaje nim Włoch), przybiera imię Jan Paweł II.

 - ra_20131011_uchwalajp_01.jpg

 

19 grudnia 1997 roku Rada Miejska w Radzyminie nadała Jego Świątobliwości Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II jako największemu i najgodniejszemu z Polaków tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

Zmarł 2 kwietnia 2005 roku o godz. 21.37.

 - ra_20120104_janpawel.jpg

***

Biskup Kazimierz Romaniuk

 - ra_22052006_romaniuk_01.jpg

Urodzony 21 sierpnia 1927 r. w Hołowienkach k. Sokołowa Podlaskiego (Parafia Zembrów, Diecezja Drohiczyńska), syn Władysława i Rozalii z domu Zygmunt. Wyświęcony na kapłana 16 grudnia 1951 r. przez Abp. Stefana Wyszyńskiego. Pracował jako wikariusz w parafiach: Raszyn i Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Warszawie - Saskiej Kępie. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, w Rzymie i Jerozolimie. W roku 1955 obronił doktorat na Wydziale Teologii Uniwersytetu Warszawskiego, od 1954 był wykładowcą i prefektem studiów Seminarium Duchownego w Warszawie. W maju 1961 obronił doktorat z nauk biblijnych na Instytutu Biblijnym w Rzymie. W latach 1961-71 pracował jako prefekt alumnów i wykładowca w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Od 1962 wykładał na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od 1966 doktor habilitowany i kierownik katedry teologii biblijnej NT KUL, od 1976 wykładowca Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Od stycznia 1971 rektor Seminarium Duchownego w Warszawie, od 1973 kapelan honorowy Jego Świątobliwości. Ogłoszony biskupem tytularnym Sicca Veneris (Siccenis) 27 lutego 1982. Konsekrowany 4 marca 1982 w archikatedrze Św. Jana w Warszawie przez Abp. Józefa Glempa, Kard. Franciszka Macharskiego i Bp. Władysława Miziołka. Był biskupem pomocniczym Archidiecezji Warszawskiej, wikariuszem generalnym, przewodniczącym Wydziałów: Administracji Ogólnej i Finansowego Kurii Metropolitalnej Warszawskiej. Był przewodniczącym Podkomisji Episkopatu d/s Pisma Świętego, wiceprzewodniczącym Komisji Episkopatu d/s Wydawnictw Katolickich, członek Rady Naukowej Episkopatu, członek Komisji Episkopatu d/s Nauki Katolickiej, współprzewodniczący Komisji Wspólnej d/s Fakultetów Papieskich, członek Komisji Episkopatu d/s Seminariów Duchownych, Podkomisji Państwowo-Kościelnej d/s Seminariów, Państwowej Komisji Kodyfikacyjnej d/s Ustawy o Szkolnictwie Wyższym. Od 25 marca 1992 jest Ordynariuszem nowej Diecezji Warszawsko-Praskiej, członkiem Towarzystwa Naukowego Studiorum Novi Testamenti Societas, reprezentantem Episkopatu Polski w World Catholic Federation for the Biblical Apostolate, członkiem Rady Naukowej Episkopatu. Jesienią 1997 – po kilkudziesięciu latach parcy – ukończył tłumaczenie całego Pisma Świętego z języków oryginalnych na polski (Biblia Warszawsko-Praska); jest to pierwszy od 400 lat (Ks. Jakub Wujek) przekład Biblii na język polski dokonany przez jednego tłumacza. Jest autorem 65 książek i około 450 artykułów naukowych w czasopismach krajowych i zagranicznych.
Dnia 26 sierpnia 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II przyjął rezygnację Księdza Biskupa z obowiązków pasterza Diecezji Warszawsko-Praskiej, złożoną ze względu na wiek.

19 grudnia 1997 roku został Honorowym Obywatelem Radzymina.

***

Krzysztof Kalicki

 

 - ra_22052006_kalicki_01.jpg

Urodził się 2 lutego 1953 roku w Warszawie. Po ukończeniu Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (1976 - magister ekonomii Wydziału Handlu Zagranicznego, 1983 - doktorat: Zarządzanie finansowe zagraniczną filią przedsiębiorstwa transnarodowego) był pracownikiem naukowo-badawczym i wykładowcą w Katedrze Finansów Międzynarodowych w SGPiS (obecnie Szkoła Główna Handlowa). Od 1.10.1989 do 15.10.1990 adiunkt w Narodowym Banku Polskim, w Zakładzie Naukowo-Badawczym Bankowości i Pieniądza. Od 10.1990 do 12.1992 pracował jako doradca Ministra Finansów, a następnie jako dyrektor Departamentu Zagranicznego w Ministerstwie Finansów. W czerwcu 1994 został I zastępcą Ministra Finansów (do 12.1996). W grudniu 1996 podjął pracę w Banku Pekao S.A., gdzie pełnił funkcję I wiceprezesa Zarządu. Ponadto był Przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Depozytowo-Kredytowego S.A. w Lublinie (10.1991 - 07.1994; 06.1997 - 05.1998), członkiem Rady Nadzorczej Banku Handlowego w Warszawie (01.1993 - 07.1994), Przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Pekao S.A. (08.1994 - 12.1996) oraz członkiem Rady Nadzorczej Mitteleuropäische Handelsbank we Frankfurcie (02.1997 - 05.1998). Od 1 sierpnia 1998 pełni funkcję członka Zarządu Deutsche Bank Polska S.A. Z dniem 1 stycznia 2003 został desygnowany na stanowisko Prezesa Zarządu.
W uznaniu zasług w działalności na rzecz odrabiania zaniedbań infrastrukturalnych poprzez inicjowanie działań z ramienia rządu oraz udzielenie pomocy dla miasta skrzywdzonego przez totalitaryzm komunistyczny Rada Miejska w Radzyminie w dniu 19 grudnia 1997 roku nadała Panu Krzysztofowi Kalickiemu tytuł Honorowego Obywatela
Radzymina.

***

Paweł Solis

 - ra_22052006_solis_01.jpg

Urodził się 5 września 1956 roku. W latach 1993 -1998 pełnił funkcję Burmistrza Miasta i Gminy Radzymin.
W uznaniu zasług w działalności na rzecz Miasta i Gminy Radzymin poprzez prowadzenie działań zmierzających do nadrobienia istniejących zaległości oraz osobiste zaangażowanie w realizację wszystkich przedsięwzięć prowadzonych dla dobra Miasta i Gminy Rada Miejska w Radzyminie w dniu 19 czerwca 1998 roku nadała Panu Pawłowi Solisowi tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

***

Wanda Wieleżyńska

 

 - ra_22052006_wielezynska_01.jpg

 

Urodziła się 23 marca 1912 roku w Grochowie. Żona ppłka Zygmunta Wieleżyńskiego, żołnierza 2 Pułku Artylerii Lekkiej Litewsko-Białoruskiej Dywizji, kawalera Krzyża Virtuti Militari.
W uznaniu za czyny męża w obronie Radzymina w sierpniu 1920 roku, za kultywowanie kontaktów z naszym Miastem Rada Miejska w Radzyminie w dniu 10 sierpnia 1999 roku nadała Pani Wandzie Wieleżyńskiej tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

***

Władysław Szota

 

 

 - ra_22052006_szota_01.jpg

 

Urodził się 22 września 1902 roku w Grodnie. Gdy rozpoczęły się zmagania z bolszewikami w 1919 roku miał 17 lat. Podobnie jak wielu jego rówieśników uciekł z domu aby wstąpić do polskiego wojska i bronić zagrożonej Ojczyzny. Jako żołnierz szwadronu konnych wywiadowców wraz z pułkiem przeszedł cały chwalebny szlak bojowy bitwy z bolszewikami. Po tygodniowym przeszkoleniu nad rzeką Szczarą koło Baranowicz wyruszył na front. Chrzest bojowy, jako młody i niedoświadczony żołnierz przeszedł w bitwie pod Gonczarami. W dniu 14 sierpnia Pułk wileński wraz z bratnimi pułkami I Litewsko-Białoruskiej dywizji otrzymał zadanie odbicia Radzymina z rąk bolszewickich. Brał udział w kolejnych atakach na miasto. Szwadron jego dokonywał zwiadów, które poprzedziły ataki.
Po zwycięstwie pod Radzyminem Pan Władysław ścigał bolszewików aż po kraj Rzeczypospolitej. Brał udział w wielkiej zwycięskiej bitwie nad Niemnem.
10 sierpnia 1999 roku Rada Miejska w Radzyminie Panu Władysławowi Szocie, żołnierzowi Plutonu Konnych Zwiadowców Wileńskiego Pułku Piechoty, za aktywny udział w bitwie o Radzymin z bolszewikami od 13 do 16 sierpnia 1920 roku nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

***

Stanisław Wycech

 

 - ra_22052006_wycech_01.jpg

 

Urodził się 1902 roku w Sadolesiu w powiecie węgrowskim. Już w wieku 15 lat wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 roku zasilił szeregi 22 pp w Siedlcach, a następnie 15 pp „Wilków” i w 1920 roku w składzie IX Dywizji bronił Ojczyzny przed bolszewikami.
Podczas II wojny światowej kolportował prasę podziemną i przewoził broń dla placówek armii Krajowej w powiecie węgrowskim. Uczestniczył też w Powstaniu Warszawskim na Dolnym Mokotowie i Czerniakowie, gdzie pełnił funkcję Komendanta Obrony Cywilnej. Po kapitulacji Mokotowa trafił do obozu w Pruszkowie, a następnie został wysiedlony w okolice Wolbromia.
Za swoją walkę i wieloletnią pracę dla Ojczyzny został wielokrotnie i uhonorowany licznymi odznaczeniami m.in. Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyżem za udział w Wojnie 1918 – 1921.

18 czerwca 2000 roku Rada Miejska w Radzyminie nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

***

Hieronim Wyszyński

 

 - ra_22052006_wyszynski_01.jpg

 

Urodził się 9 listopada 1919 roku w Załubicach Nowych.
Żołnierz września 1939r., ZWZ-AK, więzień trzech obozów koncentracyjnych, żołnierz II Korpusu we Włoszech, działacz Polonii w USA, współzałożyciel, manager „Nowego Dziennika” w Nowym Jorku, założyciel i wieloletni prezes „Zjednoczenia Polaków w Ameryce”, Dyrektor Wykonawczy Polskiego Komitetu Imigracyjnego w Nowym Jorku, Dyrektor Kongresu Polonii Amerykańskiej, Naczelny, a obecnie Honorowy Naczelny Komendant Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP), inicjator budowy w Warszawie Pomnika Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej, donator organizacji i instytucji Ziemi Radzymińskiej.

30 maja 2001 roku Rada Miejska w Radzyminie w uznaniu zasług dla naszej  Małej Ojczyzny nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

Zmarł 26.04.2012 r.

***

Arcybiskup Sławoj Leszek Głódź

 

 - ra_22052006_glodz_01.jpg

 

Urodził się 13 sierpnia 1945 roku w Bobrówce (Arch. Białostocka). W 1964 roku rozpoczął studia w Białostockim Seminarium Duchownym, skąd w trzecim roku nauki powołano go na pełne dwa lata do wojska. Służbę wojskową odbył w jednej z utworzonych wówczas kompanii kleryckich w 32 Budziszyńskim Pułku Zmechanizowanym w Kołobrzegu oraz Mazurskiej Brygadzie Saperów w Szczecinie-Podjuchy.
Święcenia kapłańskie otrzymał 14 czerwca 1970 roku z rąk Bp. Henryka Gulbinowicza, administratora apostolskiego w Białymstoku.
Po święceniach pracował duszpastersko w Szudziałowie na Białostocczyźnie i w Paryżu wśród Polonii. Studia kanoniczne odbył w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Doktoryzował się w Rzymie w zakresie prawa kanonicznego Katolickich Kościołów Wschodnich.
W okresie od marca do grudnia 1980 roku był pracownikiem nadzwyczajnym Synodu Biskupów w Rzymie. Następnie pracował w Kurii Arcybiskupiej i Sądzie Arcybiskupim w Białymstoku. Jednocześnie był dyrektorem studium katechetycznego. W 1981 roku był kapelanem "Solidarności" Regionu Białystok.
Od września 1981 roku rozpoczął pracę w Watykanie, w Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, gdzie prowadził sekcję Kościoła obrządku bizantyjsko-ukraińskiego oraz sekcję Kościoła na Białorusi obrządku bizantyjsko-ruteńskiego.
8 września 1984 roku otrzymał godność Prałata Jego Świątobliwości.
21 stycznia 1991 roku wraz z ustanowieniem Ordynariatu Polowego w Polsce został mianowany przez Ojca Świętego Biskupem Polowym Wojska Polskiego z siedzibą tytularną w Bettonie we Włoszech.
23 lutego tegoż roku w Jasnogórskiej Bazylice przyjął święcenia biskupie, a dzień później odbył z ceremoniałem wojskowym uroczysty ingres do Katedry Polowej Wojska Polskiego.
18 kwietnia 1991 roku otrzymał z rąk Prezydenta RP nominację na stopień generała brygady Wojska Polskiego, a 11 listopada 1993 roku na stopień generała dywizji. W uznaniu zasług na polu duszpasterstwa wojskowego Prezydent RP, Lech Wałęsa, w dniu 22 grudnia 1995 roku nadał mu Krzyż Oficerski Polonia Restituta.
W 1994 roku Ojciec Święty Jan Paweł II powołał go do grona konsultorów Kongregacji ds. Katolickich Kościołów Wschodnich.
Od dnia 2 maja 1995 roku jest delegatem Konferencji Episkopatu Polski do opieki duszpasterskiej nad harcerstwem polskim.
22 stycznia 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go członkiem Centralnego Biura do Spraw Koordynacji Duszpasterskiej Ordynariatów Polowych w Kongregacji ds. Biskupów.
W dniu 7 marca 1998 roku Ojciec Święty Jan Paweł II upoważnił Kongregację ds. Biskupów do zmiany stolicy tytularnej Biskupa Polowego WP z Bettona na tytuł: Biskup Ordynariusz Polowy w Polsce (Vescovo Militare per la Polonia).
Postanowieniem Prezydenta RP z dnia 2 listopada 1998 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w służbie duszpasterskiej w Wojsku Polskim oraz za działalność społeczną.
Jest członkiem Rady Episkopatu Polski do spraw Społecznych oraz Rady do spraw Polonii i Polaków za granicą Konferencji Episkopatu Polski. Uczestniczy w Komisji ds. Stałych Kontaktów Episkopatu Francji i Polski.
Był członkiem Krajowego Komitetu Roku Jubileuszowego 2000.
W 2000 roku został przyjęty do grona Kawalerów Maltańskich w randze Kapelana Konwentualnego "ad honorem".
W dniu 13 listopada 2000 roku Prymas Polski Kardynał Józef Glemp włączył go do grona Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie w randze Komandora z Gwiazdą.
Uchwałą Konferencji Episkopatu Polski na 313 Zebraniu Plenarnym w Łowiczu w dniu 22 czerwca 2001 roku został mianowany Krajowym Duszpasterzem Kombatantów.
Natomiast w dniu 29 listopada 2001 roku Konferencja Episkopatu Polski na Zebraniu Plenarnym na Jasnej Górze wybrała go na Przewodniczącego Rady ds. Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Polski.
W dniu 21 marca 2002 roku na Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski został Przewodniczącym Zespołu Biskupów ds. Duszpasterskiej Troski o Radio Maryja.
320 Zebranie Konferencji Episkopatu Polski na Jasnej Górze w dniu 28 listopada 2002 roku powołało go do Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski.
Konferencja Episkopatu Polski podczas 322. Zebrania Plenarnego w dniu 30 kwietnia 2003 roku - działając jako fundator Fundacji "Dzieło Nowego Tysiąclecia" - podjęła uchwalę o powołaniu go w skład Rady tej Fundacji na okres 3 lat, poczynając od dnia 10 maja 2003 roku.
17 lipca 2004 roku Ojciec Święty Jan Paweł II - w uznaniu pracy i dokonań - podniósł go do godności Arcybiskupa "ad personam".
Dnia 26 sierpnia Jego Świątobliwość Jan Paweł II mianował Księdza Arcybiskupa "ad personam" ordynariuszem Diecezji Warszawsko-Praskiej.

W uznaniu zasług w działalności na rzecz podniesienia godności i znaczenia Radzymina, za upowszechnianie i pielęgnowanie historii i tradycji naszego regionu i kraju Rada Miejska w Radzyminie nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina Jego Ekscelencji Arcybiskupowi gen. dyw. Sławojowi Leszkowi Głódziowi Ordynariuszowi Diecezji Warszawsko - Praskiej w dniu 28 marca 2006 roku.

***

Adam Struzik

 

 - ra_22052006_struzik_01.jpg

 

Urodził się w 1957 w Kutnie. Absolwent Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Łodzi. Specjalista z zakresu chorób wewnętrznych, studia podyplomowe z zakresu organizacji i ekonomiki ochrony zdrowia. W 1990 roku został dyrektorem naczelnym Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Płocku, funkcję tę pełnił do 1997 roku. W latach 1986-1990 radny gminy Duninów. Od 1990 roku piastował funkcję radnego miasta i gminy Gąbin. 0d 1994 roku delegat do Sejmiku Samorządowego Województwa Płockiego i do Krajowego Sejmiku Samorządu Terytorialnego, Przewodniczący Prezydium Krajowego Sejmiku Samorządu Terytorialnego. Senator II, III i IV kadencji Senatu RP, Marszałek Senatu RP III kadencji. Przewodniczący Komisji Zdrowia, Kultury Fizycznej i Sportu Senatu II kadencji. Wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego, które uchwaliło obowiązującą Konstytucję RP. Od 1998 roku radny Województwa Mazowieckiego. Przewodniczący Komisji Zdrowia i Kultury Fizycznej I kadencji Sejmiku Województwa Mazowieckiego. W latach 1999-2001 Przewodniczący Rady Mazowieckiej Regionalnej Kasy Chorych oraz Przewodniczący Rady Krajowego Związku Kas Chorych.W latach 2001-2002 Marszałek Województwa Mazowieckiego. W wyborach samorządowych w 2002 roku ponownie wybrany do pełnienia tej funkcji. W uznaniu zasług w działalności na rzecz poprawy infrastruktury  Gminy,  podnoszenia jakości i zakresu  usług medycznych, promowanie uroczystości patriotyczno – religijnych  upamiętniających  bój z bolszewikami w  1920 roku Rada Miejska w Radzyminie nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina Panu Adamowi Struzikowi w dniu 28 marca 2006 roku.

***

gen.dyw. Kazimierz Gilarski

 


 - ra_20111222_gilarski_01.jpg

Urodził się 7 maja 1955 roku w Rudołowicach.
W latach 1974-1978 był podchorążym Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych im. Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu. Zawodową służbę wojskową rozpoczął w 1978 w Komendzie Garnizonu m. st. Warszawy, pełniąc kolejno funkcje – dowódcy plutonu i zastępcy dowódcy kompanii wart honorowych. W latach 1982–1991 kontynuował służbę na stanowiskach – pomocnika szefa wydziału ds. uroczystości i imprez wojskowych, starszego oficera wydziału operacyjnego oraz szefa tego wydziału.
W 1989 ukończył studia magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a następnie Podyplomowe Studium Pedagogiki w Akademii Obrony Narodowej.
W 1993 został mianowany zastępcą komendanta garnizonu i awansowany do stopnia pułkownika. Jesienią 2005 roku objął stanowisko komendanta Garnizonu Warszawa. W dniu 11 listopada 2006 otrzymał nominację na stopień generała brygady oraz wyznaczony został na stanowisko dowódcy Garnizonu Warszawa.
Zginął w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010.
15 kwietnia 2010 Marszałek Sejmu wykonujący obowiązki Prezydenta RP, Bronisław Komorowski mianował go pośmiertnie na stopień generała dywizji.
24 kwietnia został pochowany w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.


30 kwietnia 2010 roku Rada Miejska w Radzyminie nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina
.
***
 
Józef Kowalski



 - ra_20111222_kowalski_01.jpg



Józef Kowalski urodził się 2 lutego 1900 roku w Wicyniu na Podolu.
II wojnę światową spędził w niemieckiej niewoli, po wyzwoleniu wrócił do Wicynia, który opuścił w ramach repatriacji do Polski. Trafił na Ziemię Lubuską i zamieszkał w Przemysławiu, gdzie prowadził gospodarstwo rolne.
Za działalność patriotyczną Pan Józef Kowalski został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Pro Memoria za udział w wojnie obronnej 1939 roku, a także Medalem Zasłużonych dla miasta Warszawy. Zmarł 7 grudnia 2013 roku.


26 maja 2010 roku Rada Miejska w Radzyminie nadała tytuł Honorowego Obywatela Radzymina.

 

***

Mieczysław Chojnacki ps. „Młodzik”

- dsc06151_portret_mchojnacki_92urodziny.jpg

 

Fotografia Władysław Kolatorski

Mieczysław Chojnacki urodził się 26 marca 1924 roku w Sierpcu. Jako szesnastoletni chłopiec – na początku kwietnia 1940 roku – wstąpił do Korpusu Obrońców Polski. Przysięgę do tej pierwszej organizacji konspiracyjnej złożył na krzyż trzymany przez ojca.

„Młodzik” szybko nabrał doświadczenia w działalności konspiracyjnej i po egzaminie na Kursie Młodszych Dowódców awansował do stopnia kaprala podchorążego. Podczas służby w Armii Krajowej pełnił kolejno funkcje sekcyjnego, zastępcy, a następnie dowódcy drużyny strzeleckiej.

W czasie akcji „Burza” należał do Oddziału Specjalnego dowodzonego przez ogniomistrza Józefa Marcinkowskiego „Wyboja”. Brał m.in. udział w starciach z niemieckim pociągiem pancernym w obronie Tłuszcza. Po rozwiązaniu oddziału 10 sierpnia 1944 roku został aresztowany przez Niemców i wywieziony w głąb III Rzeszy.

Do Polski powrócił na początku listopada 1945 roku. W trakcie jednej z rozmów Pan Mieczysław Chojnacki powiedział: „Po wojnie mógłbym zostać na emigracji i wieść spokojne życie. Jednak nie mogłem tak postąpić, gdy tu moich kolegów mordowali komuniści. Musiałem wrócić i dalej walczyć”.

Już kilka dni po przyjeździe spotkał dawnego dowódcę ogniomistrza „Wyboja” i wstąpił do Ruchu Oporu Armii Krajowej. Swój udział w tzw. II konspiracji – skierowanej tym razem przeciwko władzy komunistycznej – zakończył w październiku 1946 roku. Następnie przez cztery lata ukrywał się przed funkcjonariuszami UB na terenie całego kraju. Tak stał się „Żołnierzem Wyklętym”, jednym z tych bohaterów, którzy po zakończeniu okupacji niemieckiej musieli zmierzyć się z reżimem stalinowskim. Wyklęci przez system komunistyczny, nigdy nie złożyli broni. Jeszcze raz poszli do lasu, aby chronić zwykłych Polaków przed kradzieżami, gwałtami oraz morderstwami stalinowskiej bezpieki. Wielu z nich poległo, a innych więziono i poddawano okrutnym torturom kończącym się procesami pokazowymi, których wynik był z góry przesądzony.

11 marca 1950 roku Mieczysław Chojnacki został zatrzymany w pobliżu Oleśnicy przez funkcjonariuszy kontrwywiadu wojskowego z Wrocławia. Wyrokiem Sądu Wojskowego w Warszawie „Młodzika” skazano na karę śmierci. Przez cztery miesiące przebywał w celi śmierci więzienia mokotowskiego. To właśnie tam spotkał legendarnego dowódcę 5 Brygady AK Okręgu Wileńskiego – mjr. Zygmunta Szendzielarza ps. „Łupaszka”.

W kwietniu 1951 roku karę śmierci zamieniono na 15 lat więzienia, a następnie w wyniku amnestii wyrok obniżono do 10 lat pozbawienia wolności. Dopiero 20 lutego 1960 roku - na kilka dni przed upływem wyroku - został zwolniony warunkowo z więzienia w Strzelcach Opolskich.

Dalsze powojenne losy pana Mieczysława Chojnackiego były związane z pracą na Ziemiach Zachodnich, w Kamiennej Górze i Mielcu. Z zawodu jest geodetą. Po przejściu na emeryturę osiadł w Radzyminie. Jest związany ze środowiskami kombatantów Armii Krajowej z regionów Radzymina i Sierpca oraz ze Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Tragiczne doświadczenia lat wojny, okupacja oraz powojenna rzeczywistość ukształtowały osobowość Pana Mieczysława Chojnackiego. Po przejściu na emeryturę Bohater Polskiego Państwa Podziemnego podjął się kolejnego, wielkiego wyzwania – postanowił zachować dla przyszłych pokoleń pamięć o kolegach z oddziałów partyzanckich. Wieloletnia, benedyktyńska praca przyniosła wspaniałe rezultaty, czego potwierdzeniem jest siedem książek poświęconych żołnierzom Armii Krajowej, m.in. monumentalna praca zawierająca prawie 300 biogramów żołnierzy AK Radzymińskiego Obwodu „Rajski Ptak”, wspaniałe dzieło pamiętnikarskie pt. „Opowiadanie Młodzika” oraz wydana w 2014 roku książka poświęcona „Losom Oddziału Specjalnego ogniomistrza Wyboja”. Wymienione prace mają unikalną wartość poznawczą i są swoistą spuścizną po pokoleniu Żołnierzy AK i Żołnierzy Wyklętych.W postawie „Młodzika” można odnaleźć pochwałę uczciwości, sumienności, pracowitości i szacunku dla wartości narodowych. Jego zdaniem: „…w życiu znacznie większe znaczenie od słów mają czyny”. Właśnie w czynach, a nie w słowach Żołnierze AK i Żołnierze Wyklęci wyrażali swoją miłość do Ojczyzny.


Opr. Władysław Kolatorski


W dn. 1 marca 2016 r. Rada Miejska w Radzyminie nadała p. Mieczysławowi Chojnackiemu tytuł Honorowego Obywatela Radzymina. Uchwałę podjęto podczas uroczystej sesji nadzwyczajnej z okazji Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych (fot. Zbigniew Pachulski).

 - chojnacki_1.jpg

- chojnacki_2.jpg

- chojnacki_3.jpg

- chojnacki_4.jpg

- chojnacki_5.jpg

- chojnacki_6.jpg

- chojnacki_7.jpg

- chojnacki_8.jpg

 

 

Anna Kotowska
Urząd Miasta i Gminy Radzymin, Pl. T. Kościuszki 2, 05-250 Radzymin, woj. mazowieckie
tel.: +48.227866292, fax: +48.227865195, email: umig@radzymin.pl, http://www.radzymin.pl
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 projekt: INTERmedi@    |    zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x