Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
19 sierpnia 2017
poprzedni miesiąc następny miesiąc
pn wt śr czw pt so nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
imieniny
Emilii, Julinana, Konstancji
Znajdujesz się w: Strona główna Sławni mieszkańcy

Sławni mieszkańcy

 

 

 - ra_20080102_czartoryska_01.jpg

Księżna Eleonora Czartoryska
z Wallensteinów (1712-1796)

Urodziła się w 1721 roku na Morawach. Pochodziła ze znanego rodu czeskiego Wallensteinów. Żona Wielkiego Kanclerza Litwy księcia Michała Czartoryskiego. Od 1770 do 1790 roku była dziedziczką Radzymina. Wybudowała w Radzyminie piękny pałac magnacki. Ufundowała kościół murowany, wzniesiony w latach 1779 -1780. Założycielka szkoły elementarnej, autorka unikalnego zbioru praw i powinności wobec mieszczan i ich wobec dworu. W 1794 roku Księżna wyjechała do dóbr Czartoryskich na Podolu, gdzie w 1796 roku zmarła. Została pochowana w Zamościu.

***

 - ra_20080102_narbutt_01.jpg

Daniel Kazimierz Narbutt
(1738 - 1807)

Daniel Kazimierz Narbutt urodził się 3 stycznia 1738r. w Krupie, syn Kazimierza, ukończył studia w Rzymie, ksiądz, opat paradyjski, profesor w kolegiach pijarskich, profesor Collegium Nobilium w Wilnie. Członek Komisji Edukacji Narodowej. Autor pierwszej Logiki polskiej "Logika czyli rozważania i rozsądzania rzeczy nauką, według której każdy ma we wszystkiem prawdy dochodzić i strzec się fałszu" (Wilno 1769 r.). Sekretarz u Michała księcia Czartoryskiego, Kanclerza W.X. Litewskiego w Warszawie. Ok. roku 1775 otrzymał od księżnej Eleonory Czartoryskiej probostwo w Radzyminie, gdzie był proboszczem przez lat kilkanaście.
Za zasługi dla kraju i nauki otrzymał od króla Stanisława Augusta w 1793 roku order św. Stanisława. W wolnych chwilach pisał wiersze, które zamieszczał w "Monitorze" i "Zabawach". Pod koniec życia wrócił na Wileńszczyznę, mieszkał w majątku (Radziwoniszki) swego brata Dominika, gdzie 17 marca 1807 roku zmarł i został pochowany.

***

 - ra_20140717_lubomirski_00.jpg

Edward książę Lubomirski
(1796-1823)

Urodzony w 1796 roku w Dubnie, syn ks. Michała, generała z czasów Stanisława Augusta. Ukończywszy liceum warszawskie był kolejno przy poselstwach w Wiedniu, Berlinie i Londynie – otrzymawszy jednak od matki dobra Radzymin pod Warszawą powrócił do kraju. Zginął w pojedynku z podporucznikiem Grocholskim w 1823 roku, pozostawiając cały majątek na cele dobroczynne. Z jego zapisu powstał w następstwie Instytut Oftalmiczny w Warszawie. Wydał kilka dzieł, jak: „Dumy rycerskie” i „Rys statystyczny i polityczny Anglii”.

- 18650218_tygodnik_ilustrowany_00.jpg

Źródło: Tygodnik Ilustrowany Nr 282 z 18 lutego 1865 roku


***

 - ra_20140717_hollak_00.jpg

Biskup Józef Hollak
(1812-1890)

Sufragan Sejneński, urodził się 18 czerwca 1812 roku w gubernii Augustowskiej; po ukończeniu Seminarium Głównego, a następnie Akademii, wyświęcony 1837 r., osiadł w Warszawie przy Falkowskim, w Instytucie Ociemniałych i Głuchoniemych, gdzie z niezwykłym poświęceniem spełniał obowiązki katechety. Od 1853 roku zamieszkał jako proboszcz w Radzyminie i tam w Seminarium Nauczycieli Elementarnych religią wykładał.

- ra_20140717_hollak_01.jpg

Źródło: Tygodnik Ilustrowany Nr 45 z 8 listopada 1890 roku

***

 

 - ra_20080103_norwid_05.jpg

Cyprian Kamil Norwid
(1821-1883)

Urodził się 24 września w 1821 roku w Laskowie-Głuchach koło Radzymina. Spędził tam lata dziecinne i młodość. Przedstawiciel ostatniego pokolenia romantyków. Kształcił się w Warszawie, Dreźnie, Monachium i we Florencji. Wyjechał do Paryża, gdzie poznał Chopina i Słowackiego, stamtąd zaś – zarobkowo – do Stanów Zjednoczonych. Po powrocie do Paryża Norwid z trudem zarabiał na życie – jego twórczość literacka nie znalazła zrozumienia. Żył samotnie, nie utrzymywał zbyt wielu kontaktów ze środowiskiem emigrantów, zmagał się z postępującą głuchotą. Ostatnie lata życia spędził w przytułku dla emigrantów w Ivry pod Paryżem, tam też zmarł w roku 1883.

***

- ra_20140717_zulinski_roman.jpg

Roman Żuliński
(1833-1864)

Urodził się 28 lutego 1833 roku w Warszawie. od dzieciństwa odznaczał się wielką chęcią do nauk, tak, że mając zaledwie cztery lata, siadywał za krzesłem braci uczących się, aby przysłuchiwać się ich nauce. W 1845 roku zapisany został do pierwszej klasy liceum w Krakowie.

ŻYCIORYS ROMANA ŻULIŃSKIEGO

***

 - ra_20080103_courtenay_01.jpg

Jan Niecisław Baudouin de Courtenay
(1845-1929)

Urodził się 13 marca 1845 roku w Radzyminie koło Warszawy. Pochodził ze starej rodziny francuskiej, która osiedliła się w Polsce w osiemnastym wieku. Według tradycji protoplastami jego rodu mieli być: trzeci syn Ludwika VI - Piotr Francuski oraz książę lotaryński i król Jerozolimy – Baldwin I. W roku 1866 ukończył Wydział Historyczno-Filologiczny Szkoły Głównej w Warszawie. Otrzymał stypendium rosyjskiego Ministerstwa Edukacji za ponadprzeciętne osiągnięcia. Cztery lata później uzyskał stopień doktora filozofii w Lipsku. Na zlecenie Akademii Rosyjskiej prowadził badania terenowe dialektów rezjańskich. W 1875 roku uzyskał stopień doktora językoznawstwa porównawczego Uniwersytetu w Petersburgu i aż do 1883 kierował katedrą indoeuropejskiego językoznawstwa porównawczego i sanskrytu na Uniwersytecie w Kazaniu. Następnie przez 10 lat był profesorem słowiańskiej gramatyki porównawczej Uniwersytetu w Dorpacie (obecnie Tartu, Estonia). Kolejne 6 lat spędził jako profesor językoznawstwa porównawczego na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Przez 18 lat wykładał językoznawstwo na Uniwersytecie w Petersburgu, skąd został dymisjonowany ze stanowiska za rzekome nawoływanie do buntu przeciwko państwu. W latach 1919 – 1929 był profesorem honorowym Uniwersytetu Warszawskiego, kierownikiem katedry Językoznawstwa Porównawczego. W międzyczasie, w roku 1922 wysunięty został jako kandydat na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z ramienia Bloku Mniejszości Narodowych. Zmarł w Warszawie 3 listopada 1929 roku.

***

 - ra_20080102_ochorowicz_01.jpg

Julian Ochorowicz
(1850-1917)

Urodził się 23.02.1850 r. w Radzyminie k/Warszawy. Uczył się początkowo w Warszawie, ale w wyniku represji popowstaniowych jego matka została wysiedlona, a Julian kontynuował naukę w rosyjskim Gimnazjum Męskim w Lublinie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. W 1866 r. wstąpił do Szkoły Głównej w Warszawie uzyskując stopień kandydata nauk przyrodniczych. W 1873 r. podjął studia uzupełniające na Wszechnicy Lipskiej, gdzie w 1874 r. uzyskał stopień doktora filozofii. W 1875 r. przeniósł się do Lwowa i uzyskał na tamtejszym uniwersytecie habilitację.
Od pierwszych lat studiów uczestniczył w ruchu młodych pozytywistów skupionych wokół "Przeglądu Tygodniowego". Stał się obok A. Świętochowskiego jednym z przywódców i teoretyków kampanii publicystycznej zwanej "walką młodych ze starymi". Później jego poglądy były bardziej umiarkowane. Współpracował z H. Sienkiewiczem w redakcji dwutygodnika "Niwa". W "Kurierze Lubelskim" publikował swoje utwory prozą i wierszem.
We Lwowie objął stanowisko docenta psychologii i filozofii przyrody. Jednocześnie eksperymentował w dziedzinie elektryczności i elektromagnetyzmu, badał też zjawiska parapsychologiczne, mediumizmu i hipnotyzm. Nie mając szans na uzyskanie profesury, w 1882 r. wyjechał do Paryża. Utrzymywał się z praktyki lekarskiej z zastosowaniem terapii hipnotycznej. Rozgłos i uznanie oraz zyski przyniosły mu opatentowane wynalazki, głównie z zakresu telefonii.
Był powoływany na członka wielu towarzystw psychologicznych brytyjskich, amerykańskich, niemieckich i węgierskich. W 1905 r. został członkiem komitetu redakcyjnego "Annales des Sciences psychiques" w Paryżu. W 1906 r. został sekretarzem generalnym Międzynarodowego Instytutu Psychologii w Paryżu.
W czasie I Wojny Światowej przebywał w Warszawie. Wykładał psychologię w szkole handlowej E. Rontalera. Opublikował wiele prac z zakresu filozofii, etyki, psychologii oraz parapsychologii. Zmarł 01.05.1917 r. w Warszawie.

JULIAN OCHOROWICZ 

***

 - ra_20080102_wyslouch_01.jpg

(Józef Kajetan) Izydor Wysłouch
pseudonim literacki Antoni Szech
(1869 – 1937)

Syn Antoniego, brat Antoniego Izydora. Historyk. W 1893 roku wstąpił do ukrytego bezhabitowego zakonu kapucynów; bliski współpracownik o. Honorata Koźmińskiego i współorganizator „podziemnego” życia zakonnego w Królestwie Polskim. (Po kasacie zakonów przez władze carskie w 1864 roku tworzone były przez o. Koźmińskiego formacje realizujące różne zadania społeczne, a zorganizowane jako zgromadzenia zakonne). W 1899 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Człowiek żarliwej wiary, wrażliwy na problemy społeczne i gorący patriota – posiadał wielki talent przyciągania i gromadzenia wokół siebie ludzi. Płomienny mówca, pisarz. W jego dorobku jest kilkadziesiąt pozycji publicystycznych, obejmujących zagadnienia wiary, społeczne, patriotyczne; a także krytykę konserwatyzmu katolickiego i aspołecznych postaw części duchowieństwa.
W 1908 roku wystąpił z zakonu. Studiował w Paryżu w Ecole des Hautes Etudes i College de France. W Polsce niepodległej pracował w Ministerstwie Opieki Społecznej, od 1928 jako kierownik wydziału. Będąc wysokim urzędnikiem państwowym wkładał całe siły i zdolności w realizację swoich ideałów - godziwego statusu społecznego dla słabych, chorych i starych.
W 1927 roku napisał kilkusetstronicową pracę historyczną „Zenon Wysłouch podkomorzy brzeski 1727-1805”. Praca zawiera cenne informacje o zdarzeniach politycznych, sytuacji społecznej na przestrzeni lat, a również o historii Polesia i panujących tam stosunkach i obyczajach. Biografia Zenona i ciekawe, przytaczane fakty historyczne zostały oparte na dokumentach z istniejących wówczas licznych kronik, publikacji, listów i archiwów, także tych przechowywanych w Pirkowiczach a zniszczonych 13 lat później. Zmarł w roku 1937 w Warszawie.

***

 - ra_20080218_singer_01.jpg

Isaac Bashevis Singer
(1904-1992)

Urodził się w rodzinie rabinackiej, do piątego roku życia wychowywał się w Radzyminie, a później w Warszawie. W 1964 r. pisarz został pierwszym członkiem Narodowego Instytutu Sztuk i Literatury, który nie tworzył w języku angielskim. W 1978 r. uhonorowany został literacką Nagrodą Nobla.

***

 - ra_20080218_pisarek_01.jpg

ppłk pilot Marian Pisarek
(1912-1942)

Urodzony w Łosiu koło Radzymina, as polskiego lotnictwa, pilot Dywizjonu Myśliwskiego 303 i uczestnik bitwy o Wielką Brytanię. Zginął podczas lotu bojowego nad Kanałem La Manche.

***

 - ra_20080219_aneialajanusz_01.jpg

Aniela Janusz z d. Wyszyńska
pseudonim „Jagoda”
(1922 -2005)

Aniela Janusz z d. Wyszyńska córka Adama i Heleny z Dąbrowskich urodziła się 30 maja 1922 r. w Nowych Załubicach, gm. Radzymin. Były żołnierz Armii Krajowej i więzień obozów koncentracyjnych.
W 1936 r. ukończyła siedmioklasową szkołę powszechną w Starych Załubicach. W latach 1937 – 1939 uczęszczała do Seminarium Nauczycielskiego dla Ochroniarek w Radzyminie.
Od 1940 roku należała do Związku Walki Zbrojnej, który później w 1942 r. przekształcił się w Armię Krajową. Działała pod pseudonimem „Jagoda”, aż do aresztowania przez gestapo w dniu 23 września 1943 roku. Należała do 8 Mazowieckiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, okręgu Warszawa, obwodu Radzymin „Rajski Ptak”, do 3 placówki II plutonu. Bezpośrednim dowódcą i głównym organizatorem na tym terenie był brat „Jagody” Hieronim Wyszyński ps. „Kierdej”.
W dniu 23 września 1943 r. „Jagoda” na skutek zdrady została aresztowana przez niemiecką Tajną Policję z Nowego Dworu Mazowieckiego i osadzona w więzieniu policyjnym w Pomiechówku. Powodem aresztowania i uwięzienia Anieli Janusz z d. Wyszyńskiej było podejrzenie jej o posiadanie i zatajenie wiadomości o osobach, które dokonały napadów na posterunki straży granicznej.
20 stycznia 1944 r. została przekazana do obozu koncentracyjnego w Majdanku. W czerwcu 1944 r. trafiła do obozu w Buchenwaldzie, w którym przebywała około 1 roku.
8 maja 1945 r. została odbita z rąk hitlerowskich w okolicy Drezna przez żołnierzy polskich i radzieckich,. Następnie przewieziona do Tomaszowa Mazowieckiego i stamtąd w czerwcu 1945 roku powróciła do Nowych Załubic
Za swoją działalność patriotyczną Aniela Janusz z d. Wyszyńska została wielokrotnie odznaczona.

Od Rządu Polskiego na uchodźstwie w Londynie:
1. „Medalem Wojska” w 1948 r.
2. „Krzyżem Armii Krajowej” w 1987 r.

Została również odznaczona w kraju:
1. „Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r” w 1976 r.
2. „Srebrnym Krzyżem Zasługi” w 1978 r.
3. „Krzyżem Partyzanckim” w 1982 r.
4. „Krzyżem Oświęcimskim” w 1988 r.

Aniela Janusz zmarła 22 maja 2005 roku.

***

Anna Kotowska
Urząd Miasta i Gminy Radzymin, Pl. T. Kościuszki 2, 05-250 Radzymin, woj. mazowieckie
tel.: +48.227866292, fax: +48.227865195, email: umig@radzymin.pl, http://www.radzymin.pl
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8 projekt: INTERmedi@    |    zarządzane przez: CMS - SPI
Niniejszy serwis internetowy stosuje pliki cookies (tzw. ciasteczka). Informacja na temat celu ich przechowywania i sposobu zarządzania znajduje się w Polityce prywatności.
Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie informacji zawartych w plikach cookies - zmień ustawienia swojej przeglądarki.
x